Szkodniki

Osa (vespula)

Osa (Vespula) – rodzaj owadów charakteryzujący się kontrastowym ubarwieniem żółto-czarnym, oraz posiadaniem żądła stanowiącego naturalną broń w razie zagrożenia, a także ułatwiającego uśmiercenie ofiary. Osy osiągają do 25 mm długości ciała.

Żyją w gromadach, zakładając gniazda przeważnie kulistego kształtu, z szarej masy przypominającej papier, uzyskiwanej w wyniku przeżuwania drewna, mieszanego następnie ze śliną. Wewnątrz gniazda znajduje się plaster zawierający złożone przez królową jaja, otoczony licznymi powłokami masy papierowej zapewniającymi ochronę przed zimnem rozwijającym się jajom, a następnie larwom. Również otwór wejściowy jest niewielki, umożliwiający wejście lub wyjście jednemu owadowi. Osy zakładają gniazda w miejscach zacisznych  pod okapami dachów, na strychach, w rozpadlinach, a nawet w ziemi, skąd robotnice usuwają nawet niewielkie kamyki, aby umożliwić rozbudowę gniazda.

 

 

kleszcz kleszcze pajęczaki

Kleszcze – to pajęczaki należące do podgromady roztoczy. Wyróżnia się rodziny kleszczy twarde (Ixodidae), częściowo okryte twardym pancerzem, oraz pozbawione tego pancerza, miękkie obrzeżkowate (Argasidae). Jest ich kilkaset gatunków. Kleszcze są pasożytami zewnętrznymi głównie kręgowców. Długość ciała wynosi od jednego do kilku milimetrów (po nassaniu kilkakrotnie większa), ryjkowaty narząd gębowy przystosowany do ssania krwi i płynów tkankowych, zbrojny w liczne ząbki pomocne w utrzymywaniu się w skórze żywiciela. Gatunki z rodziny Ixodidae ssą krew trzy razy w życiu: w stadium larwalnym, w stadium nimfy i jako postać dorosła, atakując zwierzęta na łąkach i w lasach (bez jedzenia mogą żyć do dwóch lat). Są kosmopolityczne. Zamieszkują głównie tropiki i subtropiki. W Polsce licznie występuje kleszcz pospolity (kleszcz pastwiskowy) (Ixodes ricinus). (Argasidae). Jest ich kilkaset gatunków.

 

 

szczur wędrowny - deratyzacja

Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) gatunek z rodziny myszowatych. Jako gatunek synantropijny rozprzestrzenił się na całym świecie. Najchętniej zamieszkuje piwnice, kanalizację, wysypiska śmieci i magazyny. Chętnie przebywa w okolicy wody, dobrze pływa. Jest wszystkożerny, z dużym udziałem pokarmu zwierzęcego. Aktywny całą dobę, najbardziej w nocy. Opis budowy długość tułowia i głowy 19-30 cm. Długość ogona 13-23 cm. Ciężar 250-350 g. Grzbiet brunatnoszary, spód białawy, żółtawy lub szary. Ciało krępe, uszy krótkie. Rozmnażanie Samica ma 5-6 par sutków. Zdolność do rozrodu osiąga w wieku 3-4 miesięcy. Około 4 mioty na rok. W miocie średnio 7 młodych. Zarówno szczur wędrowny, jak i szczur śniady boją się człowieka. Gdy widzą człowieka uciekają, lecz jeżeli nie mają dokąd – bronią się poprzez atak, rzucają się na człowieka w okolice twarzy i gryzą. Potrafi też w ciągu doby przebyć do kilkunastu kilometrów w poszukiwaniu pożywienia. Bywa roznosicielem wielu chorób, z których największy problem stanowi wścieklizna.

 

 

mucha (Musca domestica) fly

Mucha domowa (Musca domestica) – pospolita mucha domowa jest owadem występującym na całym świecie, na ciemnoszarym tułowiu widoczne są podłużne paski. Posiada aparat typu liżącego, służący do zlizywania pokarmu płynnego lub stałego, który zostaje rozpuszczony enzymami śliny. Oczy złoto-czerwono-brunatne zapewniają 360° pole widzenia. Mucha lata stosunkowo wolno, ok. 8 km/h, uderza skrzydłamido 33 razy na sekundę. Dziewięciodniowe owady osiągają dojrzałość płciową. Jaja składane są do nawozu. Samica może składać jaja nawet co 2-4 dni, jednorazowo ok. 100, w ciągu całego życia do 2000. W 1 kg świńskiego nawozu może rozwijać się 15 000 larw. Szybkość rozwoju uzależniona jest od świeżości nawozu, trwa od kilku dni do dwóch miesięcy. Owad ten tworzy olbrzymie zagrożenie epidemiologiczne: badania dowiodły, że na powierzchni swego drobnego ciała mucha może przenieść do 6 milionów, a w jelicie czterokrotnie więcej prawie 30 milionów mikroorganizmów – w tym powodujących tak groźne chorobyjak dur brzuszny, paratyfus, dyzenteria, cholera, gruźlica, polio, czerwonka, salmonelloza oraz stadia przetrwalnikowe pasożytów.

 

 

Komary (Culicidae)

Komary (Culicidae) – występują na całym świecie. Znanych jest ponad 40 rodzajów i ok. 3,5 tys. gatunków komarów. Samice tych owadów ssą krew zwierząt stałocieplnych, ponieważ do powstania jaj w jajnikach wymagają odżywiania się krwią określonych gatunków zwierząt. Natomiast samce żywią się nektarem kwiatów. Samice komarów przywabia zwiększone stężenie dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu oraz kwas mlekowy i inne składniki potu. Posługują się też termodetekcją, co sprawia, że w przypadku ludzi bardziej narażeni na ukąszenia komarów są młodzi mężczyźni, dzieci i kobiety w okresie owulacji. Samica po przyłożeniu kłujki do ciała zwierzęcia puszcza w ruch szczęki kształtu lancetu zaopatrzonego w haczyki. Ruchy szczęk w górę i w dół powodują przecięcie skóry, następnie do rany zostaje wstrzyknięta kropelka śliny, która ma zapobiec krzepnięciu krwi. Samica odlatuje dopiero wtedy, gdy wypełni żołądek krwią ofiary. Ślina samicy zawiera substancję chemiczną, podrażniającą skórę, może także dochodzić do reakcji alergicznej. Dlatego po ukłuciu skóra czerwienieje, puchnie i swędzi. Larwy rozwijają się w środowisku wodnym. Osobniki dorosłe latają wieczorami w dużych chmarach nad podmokłymi łąkami, w pobliżu jezior, stawów i rzek.